Dlaczego tania sofa zapada się po dwóch latach

Nowa sofa za tysiąc pięćset złotych wygląda dobrze przez kilka miesięcy. Potem siedzisko wyraźnie siada, sprężyny zaczynają stukać, a pianka rozjeżdża się na boki. Wina nie leży w tkaninie ani w samym wyglądzie — problem tkwi w konstrukcji nośnej, której w sklepie nie widać. Producent, który liczy każdą złotówkę, oszczędza właśnie na elementach ukrytych pod obiciem, bo klient i tak ich nie sprawdzi przy zakupie. Efekt widać po dwóch latach codziennego użytkowania.

Podstawą trwałego siedziska jest elastyczna siatka naciągnięta na ramę. W tanich meblach zastępuje się ją pasami z odzysku, o zbyt dużej rozciągliwości, albo cienką płytą pilśniową, która pod ciężarem ciała po prostu pęka. Dobrej jakości pasy tapicerskie wykonane z lateksu lub mocnego splotu utrzymują ciężar równomiernie i wracają do pierwotnego kształtu, a tanie zamienniki z czasem tracą sprężystość i zwisają. Warto więc zajrzeć pod spód sofy albo dopytać sprzedawcę, co dokładnie znajduje się pod warstwą pianki.

Drugi winowajca to pianka. Wysokiej gęstości wkład o odpowiedniej grubości wytrzymuje lata, ale w budżetowych modelach stosuje się piankę niskogęstościową, która szybko się ubija. Do tego dochodzi rama — drewno liściaste skręcane na klej i wkręty trzyma się latami, podczas gdy sklejka zbijana zszywkami zaczyna skrzypieć i pękać przy połączeniach. Sprężyny typu bonell w tanich wersjach mają zbyt cienki drut i po kilkuset kilogramach nacisku się odkształcają.

Trwałość sofy rozstrzyga się więc w detalach, których nie widać na zdjęciu w katalogu. Przed zakupem warto usiąść na meblu, sprawdzić, czy nie ugina się nierówno, i zapytać o gęstość pianki oraz rodzaj podstawy siedziska. Czasem dopłata kilkuset złotych do lepszej konstrukcji oznacza różnicę między meblem na dwa lata a meblem na dziesięć.